ΜΙΑ ΕΞΙΣΩΣΗ... 1000 ΛΕΞΕΙΣ (Part 4)

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ)

Σε συνέχεια των προηγούμενων άρθρων, γίνεται συζήτηση σχετικά με πιθανά οικονομικά μέτρα μια εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής σε σχέση με αυτήν που επιβάλλει το μνημόνιο.

Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι ένα μεγάλο αγκάθι αλλά μπορεί να αποτελέσει και καλή λύση ανάγκης για το ελληνικό δημόσιο. Και τι εννοώ… Υπάρχουν πολλές υπηρεσίες που πληρώνουν υπέρογκα ποσά σε ενοίκια για στέγαση σε κέντρα πόλεων. Η μετεγκατάσταση πολλών υπηρεσιών σε κτήρια του δημοσίου μπορεί να εξοικονομήσει αρκετά κονδύλια που προορίζονται μέσα από τον ετήσιο προϋπολογισμό του κράτους για ενοίκια. Η αξιοποίηση μεγάλων εκτάσεων, όπως αυτή του Ελληνικού, μέσω παραχώρησης σε ιδιωτικές εταιρίες επίσης θα αποφέρει έσοδα ειδικά εάν προωθηθούν έργα όπως: κατασκευή αιολικών και ηλιακών πάρκων από ιδιώτες έναντι κάποιο ενοικίου και προσφοράς πράσινης ενέργειας για την ηλεκτροδότηση των γύρω περιοχών (έτσι ώστε να αποφορτιστεί και το περιφερειακό δίκτυο της ΔΕΗ) και κατασκευή πιστών Formula 1 και Moto GP και ενοικίασή τους στην ομοσπονδία της FIA μπορεί να αποφέρει έσοδα μέχρι και 140 εκατ. Ευρώ το χρόνο.

Στο κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων πρέπει να υπάρξει περισσότερη κινητοποίηση. Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας σε συνδυασμό με πώληση της ΔΕΗ σε ιδιώτες επενδυτές μπορεί να εξαλείψει το μονοπώλιο στην αγορά ενέργειας και να δημιουργήσει  οιονεί ανταγωνισμό. Επίσης καιρός είναι να δοθεί και βάση μεγάλη στον ορυκτό πλούτο της χώρας. Και μιλάω φυσικά για τα πιθανά κοιτάσματα χρυσού στην περιοχή της Χαλκιδικής όπως επίσης και τα κοιτάσματα αργού πετρελαίου νότια της Κρήτης. Βάσει μίας επιστημονικής μελέτης που είχε σταλεί στο Υπουργείο Ανάπτυξης, πριν από ένα χρόνο, μια ενδεχόμενη επένδυση σε φυσικό αέριο στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου μπορεί να αποφέρει οφέλη που αντιστοιχούν σε πλήρη αποπληρωμή του ελληνικού χρέους και μπορεί να αποτελέσει κινητήριο κεφάλαιο για επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας. Επίσης πολύ βασικό είναι καταλάβουμε το είδος της οικονομίας που αντιπροσωπεύουμε σαν χώρα και εκεί μετά να δοθεί η βάση της παραγωγικής διαδικασίας. Είμαστε μία χώρα καθαρά αγροτική – τουριστική – ναυτιλιακή ας δοθεί βάση σε αυτά μέσω κατάλληλων επενδύσεων έτσι ώστε να ξεκινήσει η ελληνική οικονομία από μία παραγωγική βάση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της και όχι μια οικονομία που το μόνο πράγμα που παρήγαγε για τόσα χρόνια ήταν μόνο γραφειοκρατία και παραοικονομία.

Φυσικά το θέμα είναι το κατά πόσο θα εξασφαλισθούν τα εν λόγω χρήματα. Το ζήτημα είναι κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση και περισσότερο η Κομισιόν είναι διατιθέμενες να σώσουν την οικονομία και όχι τις τράπεζες. Από το 170% του ΑΕΠ που αντιστοιχεί σε ελληνικό χρέος σχεδόν το 90% ανήκει σε τοκοχρεολύσια ενώ βάσει σχεδίου για το haircut κατά 50% του χρέους, το πραγματικό χρέος θα φτάσει (αν κριθεί επιτυχές το PSI) στο 125% του ΑΕΠ – δηλαδή σε επίπεδα του 2009 όταν και η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο. Μπήκαμε δηλαδή σε ένα χρηματοοικονομικό φαύλο κύκλο που το μόνο που μας δίνει είναι περισσότερη ύφεση (ξεκινήσαμε με -3% και θα φτάσουμε μέχρι το τέλος του 2011 στο -7,5% βάσει εκτιμήσεων του ΔΝΤ). Ας πάρουμε λοιπόν την πρωτοβουλία μέσω διεθνών νόμων οικονομικού δικαίου να μηδενίσουμε τελείως κόστος και βάρος των τοκοχρεολυσίων και να προχωρήσουμε σε ριζική αναδιάρθρωση του χρέους έτσι ώστε να φύγει από πάνω μας ένα ασύμφορο βάρος. Το έλλειμμα και η επιμονή των Γερμανών για μηδενισμό του δεν αποτελεί και δεν θα έπρεπε να αποτελεί  άμεση προτεραιότητα για την ελληνική κυβέρνηση μιας και τείνει θα αυξήσει το χρέος σε περίοδο ύφεσης. Εδώ και πάλι μπαίνει η εξίσωση  Y = C + I + G + X – M  στην ανάλυση μέσω της μεταβλητής C. Η κατανάλωση εξαρτάται από το επίπεδο εισοδήματος Y ως συνάρτηση της φορολογίας T που επιβάλλει η κυβέρνηση προκειμένου είτε να καλύψει ένα επίπεδο δημοσίων δαπανών G , είτε να καλύψει κάποιο υπέρογκο δημοσιονομικό έλλειμμα, άρα C = f(Y - T). Σε μια οικονομία με ύφεση -7,5% και τα βασικά μεγέθη I,G,X – M μειωμένα και σαφώς μειωμένη κατανάλωση C, το έλλειμμα μεγαλώνει όπως επίσης αυξάνεται και η ζήτηση από μεριάς της ελληνικής κυβέρνησης για εξεύρεση δανειακών κεφαλαίων αυξάνοντας ακόμα περισσότερο το χρέος.

Καταλήγοντας, τα πράγματα μπορούν να οργανωθούν καλύτερα αρκεί να δοθεί βάση στα ουσιώδη για την ελληνική οικονομία και αφεθούν λίγο στην άκρη οι τράπεζες. Καιρός είναι πλέον να διαχωριστεί η πολιτική από την οικονομική και να παρθούν αποφάσεις με βάση το καλύτερο οικονομικό συμφέρον της Ελλάδας. Η νοοτροπία του «ραγιά» θα πρέπει να αποτιναχτεί από πάνω μας, μια νοοτροπία που το πολιτικό μας σύστημα μας επέβαλλε και μας έκανε δέσμιους μιας πολιτικής ολιγαρχίας της ΕΕ και των τραπεζών. Ο καιρός απαιτεί ανθρώπους τεχνοκράτες στα τιμόνια της κυβέρνησης αλλά όμως τεχνοκράτες ανεξάρτητους και χωρίς δεσμούς με ΕΕ και ΔΝΤ, άνθρωποι γνώστες του τι χρειάζεται πραγματικά μια οικονομία, άνθρωποι με θάρρος προκειμένου να αντιταχθούν σε μια οικονομική πολιτική προτεκτοράτου και οικονομικού αδιεξόδου, οικονομολόγους φιλελεύθερους και κευνσιανούς ταυτόχρονα. Χρειάζεται ένα νέο δόγμα οικονομικής πολιτικής στο οποίο το «αόρατο χέρι» καθώς και η ελεύθερη αγορά θα κυριαρχεί αλλά με αμείλικτο κρατικό παρεμβατισμό σε περιόδους ανισορροπίας καθώς και σε περιπτώσεις αντι – ανταγωνιστικές, ένα κράτος τροχονόμου μεταξύ παραγωγικότητας - κέρδους και κερδοσκοπίας.

(ΤΕΛΟΣ)

(Πηγή εικόνων -  prodromikos.wordpress.com, efthimia.gr)

ΜΙΑ ΕΞΙΣΩΣΗ... 1000 ΛΕΞΕΙΣ (Part 1)

Όταν το 1930 τα πρώτα θεμέλια της κευνσιανής θεωρίας έμπαιναν, άνοιγαν το δρόμο για την διέξοδο από το τρομερό οικονομικό κραχ του '29. Για τους οικονομολόγους η χρονιά του 1930 στην ουσία αποτέλεσε το σημείο μηδέν για την "αναδιάρθρωση" της οικονομικής θεωρίας και την δημιουργία ενός αυτόνομου πεδίου, εκείνου της μακροοικονομικής θεωρίας.

Όπως και στην φυσική, μέσω της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν, η αναπαράσταση της σύγχρονης θεωρίας έγινε μέσω της περίφημης εξίσωσης E = mc^2, έτσι και στην μακροοικονομική η εξίσωση του εγχώριου προϊόντος Y = C + I + G + (X - M), η οποία και περιγράφει το σύνολο της οικονομίας, έμελλε να γίνει έκτοτε μέχρι και σήμερα το σημείο αναφοράς οικονομικών πολιτικών που στηρίζονται περισσότερο σε δημοσιονομική πολιτική παρά σε νομισματική. Σύμφωνα λοιπόν με την εν λόγω εξίσωση, οι προσδιοριστικοί παράγοντες στην οικονομική ανάπτυξη μιας οικονομίας "ανοικτής" (συμπεριλαμβανομένου και του παράγοντα των εξαγωγών X - M) είναι η κατανάλωση (C), η ιδιωτική επένδυση (I), οι δημόσιες δαπάνες (G) και το εμπορικό πλεόνασμα (ή έλλειμμα για αρνητικό πρόσημο) (X - M). Πολλοί θα πουν: "πως είναι δυνατόν ένα δυναμικό μέγεθος όπως η οικονομία να περιγράφεται από μία τέτοια γραμμική εξίσωση;" Η απάντηση, ναι και όμως είναι. 

Όπως είναι φυσικό μια οικονομία εξαρτάται από μια πλειάδα δυναμικών μεγεθών τα οποία όμως λειτουργούν απλώς σαν μέσα διαμόρφωσης των τιμών των βασικών συντελεστών της εξίσωσης του εισοδήματος. Η εν λόγω εξίσωση αποτέλεσε κύριο ρυθμιστικό όργανο των δημοσιονομικών πολιτικών που ακολουθήθηκαν μεταπολεμικά, ενώ σαν θεωρία αποτέλεσε τη βάση για τις προγραμματικές δηλώσεις τις πλειοψηφίας των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Ειδικά μετά από την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ενοποίηση και την είσοδο της Ελλάδας στο ΕΥΡΩ, η δημοσιονομική πολιτική αποτέλεσε τον μοναδικό άξονα οικονομικής πολιτικής μιας και ο νομισματικός έλεγχος πέρασε πλέον στα χέρια της ΕΚΤ. Το αποτέλεσμα όμως απ’ ότι φαίνεται είναι μάλλον απογοητευτικό και αυτό διότι (όπως πολλές φορές έχει υποστηριχθεί μέσω της παρούσας σελίδας) η ελληνική οικονομική πολιτική αποτέλεσε ένα κακό παράδειγμα δημοσιονομικής πολιτικής.

Όπως είναι ήδη γνωστό, πολλοί είναι αυτοί που φωνάζουν ανάπτυξη και όχι άλλα φορολογικά μέτρα. Είναι τραγικό το γεγονός όμως πως οι περισσότεροι εταίροι μας εντός της ΕΕ αγνοούν έναν απαράβατο κανόνα της οικονομικής πολιτικής, ανάπτυξη έρχεται μέσω γερών βάσεων και στήριξης των οικονομικών στρωμάτων και των ασκούντων την παραγωγική διαδικασία. Η φορολογική εξάντληση με σκοπό την δημοσιονομική πειθαρχία οδηγεί σε περαιτέρω ύφεση και σε αφανισμό των βάσεων μιας οικονομίας. Η εξίσωση Y = C + I + G + (X - M) τα περιγράφει όλα αυτά ως εξής: διατήρηση της φορολογίας σε υψηλά επίπεδα για τα έσοδα του κράτους αποδυναμώνει την κατανάλωση C, η παράλληλη φορολόγηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (που συνδέονται άμεσα με την πρωτογενή κατανάλωση), σε συνδυασμό με την μείωση του ρυθμού των επενδύσεων fast track από μεγαλύτερες επιχειρήσεις, μειώνει περαιτέρω τις επενδύσεις I, ενώ η επιμονή στην δημοσιονομική πειθαρχία και το συμμάζεμα του δημοσίου τομέα – επηρεάζοντας ακόμα και τις ωφέλιμες δαπάνες συρρικνώνει και τον παράγοντα C αφήνοντας τέλος μόνο το εμπορικό πλεόνασμα X - M να κάνει την διαφορά το οποίο πλεόνασμα, απουσίας μίας ενιαίας εμπορικής προώθησης των ελληνικών προϊόντων, δεν μπορεί να συνεισφέρει επαρκώς στην οικονομική ανάπτυξη.   

( ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…)